![](https://poprostumadusia.pl/wp-content/uploads/2024/01/mini-1.jpg)
Zaczytana Madusia: „Zapach czerwcowych burz” Joanna Nowak – recenzja
Rozpoczynanie serii książek od innego tomu niż pierwszy zdecydowanie nie ma sensu. Chociaż pisze to osoba, która myślała, że „Harry Potter i Komnata Tajemnic” jest częścią pierwszą opowieści o młodym czarodzieju. Tak było, nie ściemniam. I dlatego też, zanim dotarłam do „Zapachu czerwcowych burz”, musiałam przysiąść nad wcześniejszymi powieściami. Dzisiaj w końcu, dokładnie dwa miesiące po premierze, zapraszam Was na recenzję trzeciego tomu Podróży wołyńskiej autorstwa Joanny Nowak.
![](https://poprostumadusia.pl/wp-content/uploads/2024/01/image1-1024x768.jpeg)
Sama nazwa sagi „Podróż wołyńska” dość wyraźnie naprowadza nas na główny kierunek opowieści. Fabuła dwóch pierwszych tomów toczy się na Wołyniu, gdzie poznajemy losy rodziny Stawińskich i wszelkie etniczne zaszłości czasu drugiej wojny światowej i okresu tuż po niej. Są to bardzo trudne i bolesne historie i przyznaję szczerze, że zwykle unikam tych tematów w czytanych przeze mnie książkach – chyba że chodzi o pozycje stricte historyczne. Przerażają mnie tamtejsze wydarzenia i podobne odczucia miałam w trakcie tej lektury. Musiałam jednak poznać historię rodziny, żeby w ogóle być w stanie zrozumieć o co chodzi w „Zapachu czerwcowych burz”.
Pewnie, że można je czytać osobno, ale ja osobiście tak nie umiem, mam wrażenie, że wchodzę wtedy z butami w czyjeś życie, którego kompletnie nie rozumiem. I tak właśnie było w przypadku tej książki – bohaterowie znajdują się już w Poznaniu, powoli zaczynają się lata pięćdziesiąte dwudziestego wieku, wydawać by się mogło, że wszystko się zmieniło i życie idzie naprzód, ale tak nie jest! Za bohaterami jak długie cienie ciągną się jeszcze historie z Wołynia, ich przeżycia rzutują na obecne wydarzenia i pozwalają (bądź nie) odnaleźć się w nowych warunkach. Przeprowadzka w nowe miejsce, bez historii i obciążeń, nie sprawia, że rodzina Stawińskich się do siebie zbliży, a nawet wręcz przeciwnie.
Mimo iż bohaterów łączą więzy rodzinne, oddalają się od siebie każdego dnia. Jest to niezwykle smutny tom, gdy nastały spokojniejsze czasy, a mimo to ludzie cierpią. Sporym problemem jest jak zwykle niezrozumienie i brak komunikacji, bo tylko w amerykańskich filmach familijnych rodziny ze sobą rozmawiają o każdej głupocie, w prawdziwym życiu lepiej wszystko przemilczeć. I na tym milczeniu wyrastają bolesne mury dzielące rodzinę.
Mam wrażenie, że nikt w tej książce nie jest szczęśliwy, bowiem przeszłość nie pozwala im cieszyć się teraźniejszością, co pokazuje, jak wyjątkowo okropne były doświadczenia tamtych wołyńskich czasów. I nawet jeśli ktoś zdoła odnaleźć miłość, to będzie się czuł winny z tego powodu. Mam nadzieję, że czwarty tom, który ma się pojawić w niedługim czasie, będzie dla bohaterów łaskawszy, bo naprawdę zasługują oni na szczęście i spokojne życie.
„Zapach czerwcowych burz” wziął swój tytuł od pierwszych wielkich strajków w 1956 roku w Poznaniu, gdzie w zakładach Cegielskiego robotnicy wystąpili przeciwko władzy. Bardzo mi się podoba, że akurat na tym fragmencie historii skupiła się Autorka, bowiem niewiele książek zostało osadzonych w tych czasach, niezwykle barwnych przecież, mimo szarości PRLu. Poczytuję to za zdecydowany plus książki i ten wątek zdecydowanie podbija moją ocenę całej sagi. Polecam sięgnąć po „Zapach czerwcowych burz”, ale wyłącznie jako trzeci tom podróży wołyńskiej, a nie jako osobną powieść. Wtedy będziecie mieli spory niedosyt, że nie do końca wiecie o co chodzi. Po lekturze wszystkich trzech tomów odbiór jest o wiele lepszy. 🙂
/*współpraca barterowa z wydawnictwem Replika/ dziękuję za egzemplarz do recenzji.