poprostumadusia.pl

blog o książkach, podróżach i Krakowie

Alt Sidebar
Random Article
Search
  • Podróże
  • Lifestyle
  • Książki
  • Jedzenie
  • Kraków
  • Rowerem
  • Podróże
  • Lifestyle
  • Książki
  • Jedzenie
  • Kraków
  • Rowerem

No Widgets found in the Sidebar Alt!

  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Perseidy” Ewa Przydryga – recenzja przedpremierowa

    18/02/2025 /

    Długo się zbieram do tej recenzji. Długo za długo. Ciężko jednak wyrazić słowami to, co ta książka ze mną uczyniła w trakcie i po jej lekturze. Przez kilka tygodniu szukałam odpowiednich zdań, by chociaż spróbować wyrazić część emocji, które mną…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Przypowieść o Siewcy” Octavia E. Butler – recenzja przedpremierowa

    28/01/2025 /

    Twórczość dystopijna od zawsze mnie przeraża. Wszystkie te apokaliptyczne wizje, gdy znany nam świat przemienia się w gruz i pył, a na jego zgliszczach ludzie próbują zbudować coś nowego, działa na mnie niezwykle przygnębiająco. Sama nie wiem co mną powodowało,…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Zaproszenie” Agnieszka Pietrzyk – recenzja przedpremierowa

    26/01/2025 /

    W pierwszym tegorocznym kąciku niedzielnych recenzji przychodzę do Was przedpremierowo z najnowszą książką Agnieszki Pietrzyk "Zaproszenie". Przyznam się szczerze, że nie znam całej jej twórczości, ale to, co przeczytałam do tej pory, bardzo mi się podobało. Postanowiłam zatem przyjąć to…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Kolekcjoner lalek” Katarzyna Bonda – recenzja przedpremierowa

    14/01/2025 /

    W drugiej tegorocznej recenzji zmieniamy klimat o sto osiemdziesiąt stopni. Nie ma już pięknych wnętrz, lśniących okładek czy też misternej biżuterii. Z pałacowych zakątów przenosimy się na warszawskie osiedla, gdzie najprawdopodobniej grasuje seryjny morderca, okrzyknięty przez media Nocnym Łowcą. Katarzyna…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Kobiety Romanowów. Wnuczka Fabergé” Monika Raspen – recenzja przedpremierowa

    10/01/2025 /

    Pierwsza recenzja w nowym roku to prawdziwa perełka. Wizualnie książka prezentuje się zachwycająco, wprost olśniewając kunsztownie ozdobioną okładką i pięknie barwionymi kolorami. Jedynie twardej oprawy zabrakło, żeby móc nazwać ją idealną. W końcu, gdy jednym z głównych bohaterów jest najbardziej…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Kobieta. Opowieść o niewidzialności od prehistorii do dziś” Marylene Patou-Mathis – recenzja przedpremierowa

    26/11/2024 /

    Historia świata jest historią mężczyzn, nie da się temu zaprzeczyć. To na nich skupiają się archeologowie, badacze, historycy czy nawet filozofowie. Nawet w trakcie rewolucji francuskiej, gdy ustanowiono, że wszyscy ludzie są równi, to rozumiano przez to jedynie mężczyzn. I…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Preludium. Pani na wrzosowisku. Tom 1” Lucyna Olejniczak – recenzja przedpremierowa

    25/11/2024 /

    Twórczość Lucyny Olejniczak poznałam i polubiłam dzięki świetnie napisanej sadze "Lilie królowej". To właśnie wtedy doceniłam kunszt autorki, dbającej bardzo o zachowanie realiów historycznych, a jednocześnie tworzącej bohaterki, które dają się polubić. Nie jest to wcale taka oczywista sprawa, na…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Papier, kamień, nożyce” Alice Feeney – recenzja przedpremierowa

    09/11/2024 /

    Zimny długi weekend sprzyja czytaniu. Zaszyłam się pod kocem i na zmianę czytam i śpię. Dzięki takiemu trybowi życia udało mi się wciągnąć przedpremierowo niesamowity thriller autorstwa Alice Feeney. Klimatycznie siadł prawie idealnie, tylko śniegu za oknem mi brakowało, żebym…

    czytaj dalej
    By Madusia
678910

Kilka słów o mnie

książki.
podróże.

a w skrócie:
obecnie w Krakowie.
lat 38.
oczy niebieskie.

w razie pytań:
kontakt@poprostumadusia.pl

Tagi

andaluzja (16) andora (2) beskidy (2) bieszczady (4) chorwacja (24) czechy (5) galicja (6) grecja (2) góry (35) hiszpania (33) jaskinia (3) jezioro (11) jura (6) kantabria (1) kastylia - la mancha (8) kastylia-leon (1) korona gór polski (15) kraj basków (3) kujawsko-pomorskie (3) la rioja (2) lombardia (4) mazury (5) miasto (53) mierzeja wiślana (6) morawy (3) morze (37) pieniny (2) podlasie (2) podsumowanie (5) polska (63) premiera (117) recenzja (337) stolice europejskie (6) sudety (8) szlak orlich gniazd (3) słowacja (3) tatry (9) toskania (11) warmia (4) wiatraki (4) włochy (17) zamek (11) zapowiedzi (45) zea (5) żagle (18)

Archiwa

Meta

  • Zaloguj się
  • Kanał wpisów
  • Kanał komentarzy
  • WordPress.org

poprostumadusia

„Miłość nie zazdrości, nie unosi się gniewem…”, al „Miłość nie zazdrości, nie unosi się gniewem…”, ale co, jeśli przybiera zupełnie inną formę? Czy miłość wszystko tłumaczy?

„Dom bestii” to jedna z tych historii, które zostawiają czytelnika w głębokim dyskomforcie, jednocześnie nie pozwalając o sobie zapomnieć.

Głównym bohaterem jest Norbert, który od najmłodszych lat nie miał łatwego życia. Brak poczucia bezpieczeństwa, bieda, odrzucenie i w konsekwencji doświadczenia, które nigdy nie powinny spotkać dziecka. A jednak spotkały, dużo za dużo i z wielu stron.

Kiedy na jego drodze pojawia się Marlena, a wraz z nią uczucie nazwane przez Norberta miłością, wszystko ulega zmianie. Tylko niekoniecznie w sposób, którego byśmy się spodziewali - relacje stają się skomplikowane, granice się zacierają, a Norbert zaczyna walczyć o swoją wizję życia z bezwzględnością i okrucieństwem zupełnie niepasującym do miłości.

„Dom bestii” jest mocno psychologiczny, obserwujemy tu proces przemiany Norberta, począwszy od skrzywdzonego dziecka do człowieka zdolnego do rzeczy, których nie da się usprawiedliwić. I właśnie to jest w tej historii najbardziej przerażające.

Katarzyna Bonda stworzyła opowieść, która zmusza do zadania sobie niewygodnych pytań, 
czy trauma może tłumaczyć wszystko, gdzie kończy się ofiara, a zaczyna sprawca i czy każdy z nas ma w sobie granicę, której nigdy nie przekroczy? Nie znajdziecie tu gotowych odpowiedzi, raczej kawał ciężkiego materiału do przemyśleń.

To zdecydowanie nie jest książka „do poduszki”, chociaż w moim przypadku się nią stała - zaczęłam czytać po południu i skończyłam ciemną nocą, nie mogąc się od niej oderwać. Ta książka uwiera, budzi sprzeciw, ale warto się z nią zmierzyć.

Premiera jutro, 08.04

Szersza recenzja czeka już na blogasku, a powstała we współpracy barterowej z @wydawnictwomuza 

#recenzjaprzedpremierowa #czytampolskichautorów #polskiebookstagramy #zdjeciedlaksiazki #czytajpolsko
Odpoczęliście przez tych kilka wolnych dni? Mnie s Odpoczęliście przez tych kilka wolnych dni? Mnie się udało, teraz czas na motywację przed jutrem, a szczególnie przed środą, bo będzie się wtedy dużo działo. W tym sporo premier się pojawi, a ja już dziś zapraszam na recenzję przedpremierową jednej z nich!

„Król popiołów” S.A. Cosby’ego to książka, którą czyta się z niepokojem, ale nie sposób jej odłożyć.

Roman Carruthers wraca do rodzinnego domu po wypadku ojca, żeby pomóc w prowadzeniu rodzinnego biznesu. Problem w tym, że ten biznes to krematorium, co samo w sobie tworzy mroczny klimat, ale to dopiero początek. Razem z Romanem wracamy do rodziny pełnej tajemnic, przemilczeń i wydarzeń sprzed lat, które nigdy nie zostały wyjaśnione. Teraźniejszość wcale zaś nie jawi się w piękniejszych barwach, bo młodszy brat, Dante, narobił sobie długów tam, gdzie zdecydowanie nie powinien.

A im dalej w historię, tym robi się mroczniej. Sekrety wychodzą na jaw, konflikty narastają, a bohaterowie coraz bardziej zapadają się w sobie i swoich decyzjach. Przemoc rodzi przemoc, agresja narasta, a my mamy wrażenie, że razem z nimi schodzimy coraz niżej i niżej, zupełnie jak Dante wkraczający w kolejne kręgi piekła. Skojarzenie absolutnie nieprzypadkowe.

Nie jest to lektura przyjemna i zdecydowanie nie dla osób wrażliwych na okrucieństwo, ale ma w sobie coś takiego, co nie pozwala się od niej oderwać. To historia o rodzinie, traumie, przemocy, lojalności i o tym, że od przeszłości nie da się uciec, nawet jeśli bardzo się tego chce.

„Król popiołów” to jedna z tych książek, o których trudno powiedzieć, że mi się podobała, ale jednocześnie zdecydowanie warto ją przeczytać. Zostawia czytelnika z wieloma przemyśleniami i bardzo ciężkim klimatem, który jeszcze długo nie chce odpuścić. Jak tytułowy popiół, będzie się w nas tliła przez pewien czas…

Premiera w środę 08.04.

Szersza recenzja czeka na blogasku, a powstała we współpracy barterowej z @filiamrocznastrona 

#recenzjaksiążki #czytamirecenzuję #polskiebookstagramy #recenzjaprzedpremierowa #kochamczytac
Jak czytelniczo poszedł Wam marzec? U mnie całkiem Jak czytelniczo poszedł Wam marzec? U mnie całkiem zgrabnie, szesnaście papierowych plus trzy ebooki, a zdecydowana większość przypadła mi do gustu.

„Oszast” 
„Dziewczyna niczyja”
„Księga grzechu”
„Szelest” 
„Właśnie, że tak!”
- to dla nich zarwałam noc.

„Dungeon Crawler Carl”
„Na krwawych skrzydłach”
- wkręciły mnie totalnie. 

„Laurka”
- to książka, która najbardziej we mnie namieszała.

Tośka pod wrażeniem! 

#polskiebookstagramy #podsumowaniemiesiąca #guineapigoftheday #bookstagrampl #czytaniejestfajne
Czy można kraść w dobrej wierze? Nowa książka Kris Czy można kraść w dobrej wierze? Nowa książka Kristin Harmel „Skradzione życie Colette Marceau” stawia to pytanie w bardzo nieoczywisty sposób.

Colette od dziecka wychowywana jest w rodzinnej tradycji, zgodnie z którą kobiety z rodu Marceau kradną. Jednak nie dla siebie, ponieważ zabierają bogatym i okrutnym, by pomagać tym, którzy zostali skrzywdzeni. Najczęściej sięgają po biżuterię i to z precyzją, której mogą pozazdrościć najlepsi złodzieje.

Dzieciństwo Colette przypada na wyjątkowo trudne czasy, tuż przed wybuchem II wojny światowej. Paryż, znany z pięknych pocztówek, szybko zamienia się w miejsce pełne strachu, prześladowań i dramatów, które na zawsze odcisną piętno na życiu dziewczynki.

Wracamy do niej po latach, kiedy ma już dziewięćdziesiąt lat, mieszka w Stanach i nadal robi to, czego nauczyła ją matka. Aż niespodziewanie pojawia się pewna bransoletka, a wraz z nią przeszłość wraca ze zdwojoną siłą.

Książka jest jednocześnie melancholijna i ciepła, momentami ciężka emocjonalnie (szczególnie wątki wojenne), ale dająca też nadzieję i przestrzeń do refleksji.

Bo czy cel naprawdę uświęca środki? I czy można podziwiać kogoś, kto łamie zasady, żeby czynić dobro?

Sama nie znam odpowiedzi na te pytania, ale wiem jedno - ta historia zostaje w głowie i w serduszku na długo! Polecam!

Szersza recenzja czeka na blogasku, a powstała we współpracy z @wydawnictwo_swiatksiazki 

#takczytam #polskiebookstagramy #czytaniejestsexy #recenzjaksiążki #książkoholiczka
Gotowi na świętowanie? U mnie na lekko, bez spiny Gotowi na świętowanie? U mnie na lekko, bez spiny czy nadmiernych przygotowań, głównie mam zamiar odpoczywać i czytać, bo tyle książek ostatnio napisali, że hoho. A dziś recenzja wyjątkowej książki, niekoniecznie będącej moim pierwszym wyborem - acz niesłusznie!

Dwudziesty wiek, szczególnie okres po II wojnie światowej, był czasem ogromnych przemian, które nie ominęły też świata mody. Tradycja zaczęła ścierać się z nowoczesnością, elegancja z prowokacją, a kobiety coraz mocniej zaznaczały swoją niezależność. W sam środek tego barwnego świata trafiła młoda włoska dziennikarka, Oriana Fallaci.

W książce „Proces o minispódniczkę. Miss Fallaci podbija świat mody” znajdziemy jej artykuły i wywiady ze świata mody, które czyta się z ogromną przyjemnością. Fallaci miała niezwykłą umiejętność pisania w taki sposób, że czytelnik czuje się, jakby był w samym środku wydarzeń, czy to w atelier, na pokazach, czy w rozmowach z największymi projektantami.

A spotykała naprawdę wielkie nazwiska, między innymi Christiana Dior, będącego przykładem, że sukces i stworzenie modowego imperium wcale nie muszą oznaczać szczęścia i wolności.

To książka, która pokazuje modę od kulis, jako wielki przemysł, sztukę, ambicję, ogromne pieniądze, ale również jako zmęczenie, presję i samotność na szczycie. Jednocześnie obserwujemy samą Fallaci, kobietę młodą, pewną siebie, bezczelną w dobrym znaczeniu tego słowa, która wchodzi do wielkiego świata i absolutnie nie zamierza nikogo przepraszać za swoją obecność.

Czytając „Proces o minispódniczkę” można spojrzeć na modę zupełnie inaczej, nie tylko jak na ubrania, ale także jak na opowieść o ludziach, ambicjach i czasach, w których żyli. Polecam, to zaskakująco wciągająca lektura!

Szersza recenzja czeka na blogasku, a powstała we współpracy z @znak_koncept 

#polskiebookstagramy #takczytam #recenzetkaksiążek #książkoholiczka #ksiazkanadzis
Na którą książkę czekacie najbardziej w kwietniu? Na którą książkę czekacie najbardziej w kwietniu? Przygotowałam właśnie na blogasku zestawienie trzydziestu dwóch interesujących mnie premier i to wcale nie jest żart! 

Zapraszam na blogaska razem z Jadwigą! Link czeka w bio!

#polskiebookstagramy #bookblogger #guineapigoftheday #czytambolubie #książkoholiczka
Zaobserwuj na Instagramie
madusia 2026 ©
  • Facebook
  • Instagram
Back to top