poprostumadusia.pl

blog o książkach, podróżach i Krakowie

Alt Sidebar
Random Article
Search
  • Podróże
  • Lifestyle
  • Książki
  • Jedzenie
  • Kraków
  • Rowerem
  • Podróże
  • Lifestyle
  • Książki
  • Jedzenie
  • Kraków
  • Rowerem

No Widgets found in the Sidebar Alt!

  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Zagłada domu Usherów i inne opowiadania” Edgar Allan Poe – recenzja

    08/06/2026 /

    Klasyka literatury to nie tylko dobrze znane romanse czy powieści obyczajowe, znajdzie się tam też miejsce dla gotyckich utworów Edgara Allana Poe. Aż strach się przyznać, że pomimo prawie już czterech dekad życia na karku, jego twórczość była dla mnie…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Jane Austen i jej racjonalne romanse” Anna Przedpełska-Trzeciakowska – recenzja

    06/06/2026 /

    Pozostając w temacie nadrabiania zaległości i książek powstałych z pasji, nadszedł czas na opowieść o Jane Austen z perspektywy polskiej tłumaczki jej dzieł. To wyjątkowo oryginalne podejście do tematu, pozwalające spojrzeć z zupełnie innej strony na twórczość jednej z najciekawszych…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Sama. Opowieść o Annie Bilińskiej” Małgorzata Ziewiecka – recenzja

    05/06/2026 /

    Uwielbiam, gdy z prawdziwej pasji rodzi się coś cudownego. Doskonałym przykładem jest niezwykła książka Małgorzaty Ziewieckiej, która od kilku lat podąża śladami niesamowitej artystki Anny Bilińskiej i swoimi działaniami przywraca jej należne miejsce i pamięć. Polskie, dziewiętnastowieczne kobiety nie miały…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: Najciekawsze premiery czerwca 2026!

    03/06/2026 /

    Z lekkim poślizgiem, bo dzisiaj już debiutują pierwsze premiery, ale nie mogłam sobie odpuścić czerwcowych zapowiedzi. Nie jest to miesiąc aż tak przesycony fantastycznymi książkami, jak to miało miejsce w poprzednich dwóch, ale zdecydowanie na brak ciekawych pozycji przed wakacjami…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” Wojciech Chmielarz – recenzja

    02/06/2026 /

    Zastanawiam się, gdzie zgłosić propozycję ustanowienia nowego gatunku książki? Otóż uważam, że powinna pojawić się powieść chmielarzowa, w którym to nurcie zupełnie nieprzypadkowo wyspecjalizował się Wojciech Chmielarz. W jego twórczości zawsze znajdzie się ta charakterystyczna nuta, tak doskonale oddająca klimat…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Zuchwałe dziewczyny” Rachel Hawkins – recenzja

    01/06/2026 /

    I nagle przyszedł czerwiec, którego zupełnie się nie spodziewałam. Tegoroczny maj przeminął mi błyskawicznie, zostawiając po sobie jedynie migawki wspomnień i rosnące stosy zaległości, dlatego też moim planem jest jego sukcesywne zmniejszanie się. O szczegółach się nie będę rozpisywała, bo…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Nie uwierzysz, kto zabił” Max Czornyj – recenzja

    26/05/2026 /

    Małymi kroczkami. To ostatnio moja ulubiona metoda działania, pozwalająca mi radzić sobie z presją, którą najczęściej narzucam sama na siebie. Muszę jednak uważać, bo ciągle lubię skrajności i pilnuję się, by nauka odpuszczania sobie nie poszła za daleko. Stąd też…

    czytaj dalej
    By Madusia
  • Książki

    Zaczytana Madusia: „Dobra samarytanka” John Marrs – recenzja

    25/05/2026 /

    Z każdym kolejnym dniem coraz ciężej jest mi zasiąść z powrotem do pisania, szczególnie gdy widzę piętrzące się stosy książek - tych przeczytanych i tych, które ciągle czekają na swoją kolej. Moja motywacja szoruje po dnie, maj zupełnie nie cieszy…

    czytaj dalej
    By Madusia
12345

Kilka słów o mnie

książki.
podróże.

a w skrócie:
obecnie w Krakowie.
lat 38.
oczy niebieskie.

w razie pytań:
kontakt@poprostumadusia.pl

Tagi

andaluzja (16) andora (2) beskidy (2) bieszczady (4) chorwacja (24) czechy (5) galicja (6) grecja (2) góry (35) hiszpania (33) jaskinia (3) jezioro (11) jura (6) kantabria (1) kastylia - la mancha (8) kastylia-leon (1) korona gór polski (15) kraj basków (3) kujawsko-pomorskie (3) la rioja (2) lombardia (4) mazury (5) miasto (53) mierzeja wiślana (6) morawy (3) morze (37) pieniny (2) podlasie (2) podsumowanie (5) polska (63) premiera (125) recenzja (367) stolice europejskie (6) sudety (8) szlak orlich gniazd (3) słowacja (3) tatry (9) toskania (11) warmia (4) wiatraki (4) włochy (17) zamek (11) zapowiedzi (49) zea (5) żagle (18)

Archiwa

Meta

  • Zaloguj się
  • Kanał wpisów
  • Kanał komentarzy
  • WordPress.org

poprostumadusia

Czasami książka nie potrzebuje wielkich zwrotów ak Czasami książka nie potrzebuje wielkich zwrotów akcji, żeby porządnie namieszać w głowie i w serduszku.

Bonhomie, niewielkie miasteczko w Ohio. Jest 1945 rok, właśnie ogłoszono zakończenie wojny w Europie, a Margaret i Cal wymieniają spontaniczny pocałunek. Ten niewinny moment okaże się początkiem historii mającej konsekwencje dla nich i ich najbliższych.

„Buckeye. Tajemnica małego miasteczka” Patricka Ryana początkowo nie zrobiło na mnie większego wrażenia. Ba, zastanawiałam się nawet, czy jej nie odłożyć, bo niewiele się dzieje..Aż nagle. zupełnie niespodziewanie, Bonhomie zaczęło mnie wciągać i urzekać swoją nieuchwytną atmosferą.

To opowieść o zwyczajnych ludziach, którzy przez kolejne dekady próbują poradzić sobie z własnymi tajemnicami, stratą, miłością i konsekwencjami decyzji podejmowanych wiele lat wcześniej. W tle zaś świat ulega spektakularnym przemianom, spowodowanym przez drugą wojnę światową, dogłębne zmiany społeczne aż po szczególnie bolesny konflikt w Wietnamie.

Nie znajdziecie tu spektakularnych zwrotów akcji. Siła tej opowieści tkwi w emocjach i bohaterach, którym po pewnym czasie zaczynamy naprawdę kibicować, chociaż nie zawsze się z nimi zgadzamy czy pochwalamy ich zachowania.

„Buckeye. Tajemnicę małego miasteczka” to książka, która kopie po nerkach, a później jeszcze dokłada cios prosto w serduszko.

Początkowo sceptyczna, skończyłam ją z poczuciem, że nie chcę jeszcze opuszczać Bonhomie. Na szczęście, ta historia zostaje z nami na długo po zatrzaśnięciu okładek.

Premiera w środę 26.08.2026

Szersza recenzja czeka na blogasku, a powstała we współpracy z @filialiteracka 

#recenzjaksiążki #polskiebookstagramy #recenzjaprzedpremierowa #ksiazkanadzis #flatlaypoland
Rzym. Roma. La dolce vita. Miasto Cezarów, papieży Rzym. Roma. La dolce vita. Miasto Cezarów, papieży, wielkich zabytków, tłumów turystów i pysznego jedzenia. A za tym wszystkim kryje się historia pełna władzy, intryg, konfliktów, spektakularnych upadków i wielkich przemian. Piękna, okrutna, splatająca wiarę i wiedzę w jedną niekończącą się historię Wiecznego Miasta.

I to właśnie o tym wszystkim jest „Rzym miasto Boga. Opowieść o świętości i władzy” Jessiki Wärnberg - propozycja zaskakująca na wielu płaszczyznach.

To podróż przez ponad dwa tysiące lat historii Wiecznego Miasta, począwszy od czasów Imperium Rzymskiego i początków chrześcijaństwa przez momenty, gdy papiestwo potrafiło naprawdę mocno namieszać w europejskiej polityce, aż po współistnienie Rzymu z Watykanem, siedzibą Państwa Kościelnego.

I uwierzcie mi, niektóre opisane tu wydarzenia brzmią jak scenariusz najbardziej pokręconego kryminału. Trzech jednocześnie urzędujących papieży? Polityczne rozgrywki na wielu frontach? Bezwzględne i brutalne walki o władzę? Oj, działo się, chwilami okrutniej niż w „Grze o tron”, która do bajek dla dzieci zdecydowanie nie należy. 

Najbardziej podobało mi się jednak to, że głównym bohaterem tej opowieści jest przede wszystkim sam Rzym, będący miastem, które przez wieki przeżywało wzloty i upadki, zmieniało swoje znaczenie i nieustannie tworzyło swoją własną historię, często targaną niespodziewanymi wichrami losu, pozostając w nomenklaturze stworzonej przez Martina.

Autorka opowiada barwnie, dynamicznie, przystępnie i bez naukowego zadęcia, dzięki czemu nawet dobrze znane wydarzenia możemy poznać z zupełnie innej perspektywy. To książka nie tylko dla fanów historii, czyta się ją jak dobrą powieść, z ciągle niedokończonym zakończeniem, bo przecież Wieczne Miasto jak i Kościół Katolicki cały czas trwają. 

Tylko od razu ostrzegam, po przeczytaniu tej książki zaczniecie planować wyjazd do Rzymu - ja już mam swoją listę, co koniecznie muszę zobaczyć przy kolejnej wizycie, najlepiej miesięcznej. 

A wy macie takie książki, po których natychmiast chcecie zobaczyć opisywane miejsce na własne
Nagie ciało młodej kobiety. W dłoni zabytkowa mone Nagie ciało młodej kobiety. W dłoni zabytkowa moneta. Kwiat hibiskusa, starannie złożone ubrania. Żadnych świadków, żadnych oczywistych śladów. 

Na miejscu zbr0dni pojawiają się Leopold Bilski i Anna Górska, dwoje prokuratorów, których łączy wspólne dziecko, przeszłość i zdecydowanie zbyt wiele niewypowiedzianych pretensji. 

Początek „Fioletu” Małgorzaty Oliwii Sobczak, siódmego już tomu „Kolorów Zła” zwiastuje dużo emocji, a jeszcze więcej tajemnic do rozwikłania.

I chociaż to zdecydowanie jedna z moich ulubionych serii, to tym razem mam mocno mieszane uczucia. Sama intryga jest naprawdę wciągająca, napięcie skacze jak ciśnienie po dobrej kawie, a kryminalistyczny research autorki, po raz kolejny, stoi na najwyższym poziomie. Na szczególne podkreślenie zasługuje wątek fizyczki z neurogenną utratą wzroku, posługujący się zupełnie inną perspektywą niż to, o czym do tej pory czytałam.

Bilski i Górska we „Fiolecie” są dla mnie najsłabszym ogniwem, ich życiowe rozterki chwilami przypominały bardziej problemy nastolatków niż dwojga dorosłych ludzi. Aż miałam ochotę powiedzieć im: „ogarnijcie się i weźcie się w końcu do roboty”, bo normalnie aż coś mnie trafiało. Liczę jednak, że to była sytuacja przejściowa, każdemu się zdarzyć. Na szczęście dużo miejsca otrzymały postacie drugoplanowe, które nadawały ton całej powieści - Pająk, Kita i Janka Hinca, która coraz lepiej odnajduje się w działaniu.

Pomimo słabszych momentów i tak „Fiolet” przeczytałam w jeden wieczór, bo ta historia naprawdę wciąga. To ciągle kawał dobrego, rasowego thrillera na wysokim poziomie, ze świetną warstwą psychologiczną. I chociaż w prawdziwym życiu mam ogromną słabość do fioletu, tak w „Kolorach Zła” coś nam wzajemnie nie siadło.

Niemniej całą serię polecam i nie mogę się doczekać kolejnego tomu, bo wiem, że na pewno znów będzie zacnie! 

Szersza recenzja czeka na blogasku, a powstała we współpracy barterowej z @wydawnictwo_wab

#polskiebookstagramy #takczytam #ksiazkoholiczka #bookshelf #recenzjaksiazki
Gotowi na weekend? Czas na „Wyjazd służbowy”. Szyk Gotowi na weekend? Czas na „Wyjazd służbowy”. Szykujcie się, że będą nadgodziny, bo od tej lektury nie oderwiecie się bez poznania jej zakończenia!

Dwie kobiety spotykają się przypadkiem w samolocie, a po kilku dniach zaczynają do ich najbliższych przychodzić wiadomości, które budzą coraz większy niepokój. 

Jasmine ucieka od przemocowego partnera, a Stephanie prowadzi pozornie idealne życie. Dwie zupełnie różne kobiety, jeden lot i ten sam mężczyzna, który obu zawrócił w głowie do tego stopnia, że poleciały z nim na tydzień do Atlanty. I tu zaczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki - sporadyczne wiadomości budzą większy niepokój niż cokolwiek wyjaśniają, a z każdą kolejną paniką tylko wzrasta. 

Autorka naprawdę potrafi budować napięcie, a zamiast odpowiedzi dostajemy kolejne pytania, ślepe tropy i informacje, które tylko coraz bardziej komplikują sytuację. I kiedy już wydaje się, że wreszcie wiemy, co tu się wydarzyło, fabuła robi kolejny zwrot, a my tylko szerszej otwieramy oczy i szybciej przewracamy kolejne strony.

I chociaż „Wyjazd służbowy” nie definiuje thrillera na nowo, to jak na debiut Jessie Garcia poradziła sobie naprawdę zacnie. Czytałam z wypiekami na twarzy i coraz większą ciekawością, co właściwie wydarzyło się podczas tego wyjazdu. Bo, że nie był to zwyczajny wyjazd służbowy, to tego możecie być pewni!

Warto sięgnąć!

Szersza recenzja czeka na blogasku, a powstała we współpracy barterowej z @wydawnictwootwarte 

#recenzjaksiążki #takczytam #polskiebookstagramy #czytanietopasja #recenzentka
nie wiem, ile książek przeczytałam w życiu. Wiem z nie wiem, ile książek przeczytałam w życiu. Wiem za to, że niezmiennie kupuję nowe (bowiem ONI ciągle piszą!), mimo że moje regały od dawna sugerują, że powinnam przestać. 

mam na imię Magdalena i od kilku ładnych lat (a będzie ich już ponad trzynaście, choć tematyka się zmieniała) prowadzę swój książkowy zakątek internetu, w którym dzielę się tym, co przeczytałam, co mnie zachwyciło, co rozczarowało (aczkolwiek to rzadziej) i co sprawiło, że jeszcze długo po odłożeniu książki myślałam o jej treści.

dominują u mnie mroczniejsze klimaty - kryminały, thrillery, true crime, historia i reportaże, ale tak naprawdę najbardziej cenię sobie dobre historie.

a wszystko to w otoczeniu świnek morskich (trzy wesołe ryjki adopciaki obecnie z nami mieszkają) i całej codzienności, która niezmiennie mnie fascynuje.

tylko uczciwie ostrzegam: Twoja lista książek do przeczytania może się niebezpiecznie wydłużyć.

taką obietnicę mogę złożyć.

„muszę Ci koniecznie opowiedzieć, o czym właśnie przeczytałam” - zostań i wysłuchaj!

#polskiebookstagramy #książkoholiczka #takczytam #czytajpolsko #ulubione_fotowtorek_2026
a lato nie było piękne tego roku. czytelniczo tak a lato nie było piękne tego roku.

czytelniczo tak sobie,
reszta niewiele lepiej.

czekamy na jesień.

#polskiebookstagramy #guineapigoftheday #ksiazkoholizm #czytajpolsko #podsumowanie
Zaobserwuj na Instagramie
madusia 2026 ©
  • Facebook
  • Instagram
Back to top